Yazar:Görkem PEHLİVAN

Yaklaşım / Mayıs 2010 / Sayı: 209



I- GİRİŞ

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 272. maddesinde tanımlanan özel maliyet bedellerinin, kira süresinin hitamında kiralayana bedelsiz olarak devredilmesi durumunda GVK md. 72 uyarınca devir alan taraf emsal bedel üzerinden gayrimenkul sermaye iradı elde etmiş olacak, hem devreden hem de devir alan taraf emsal bedel üzerinden KDV hesaplayarak beyannamelerine dahil edeceklerdir. Emsal bedeli gerektiğinde vergi inceleme elemanlarınca da takdir edilebilecek olup, emsal bedel takdirinde ticari defter kayıtları kesin delil oluşturacaktır. Ticari defter kayıtlarının aksi TTK md. 4, TTK md. 82 ve 84, HUMK md. 288 ve İYUK md. 31’e göre ancak yazılı delille (takdir komisyonu kararı, kaza mercilerince atanmış bilirkişilerce yapılacak değer takdirleri vb.) ispatlanacaktır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 272. maddesinde kiralanan gayrimenkullerin normal bakım, tamir ve temizleme giderleri dışında, gayrimenkulü genişletmek veya iktisadi kıymetini devamlı olarak artırmak maksadıyla yapılan giderler özel maliyet bedeli olarak aktifleştirilecek, aynı Kanun’un 327. maddesi uyarınca kira süresine göre itfa edilecektir. Söz konusu özel maliyet bedellerinin kira süresinin sona ermesi durumunda bedelsiz olarak kiraya veren devredilmesi durumunda, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 72. maddesi uyarınca bunların emsal bedeli üzerinden kiraya veren tarafından gayrimenkul sermaye iradı elde etmiş olacaktır. Ayrıca özel maliyet bedellerini devreden kiracının 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 27/3. maddesi uyarınca emsal bedel üzerinden KDV hesaplaması gerekmektedir.

Yukarıda yer alan yasal açıklamalara göre emsal bedel esas alınarak yapılacak vergisel işlemlere ilişkin her hangi bir tereddüt olmamasına rağmen, uygulamada emsal bedelin ne şekilde hesaplanacağına dair tereddütler olmaktadır. Zira gerçek hayatta kiralamaya konu gayrimenkulün kira süresi sonunda tahliye edilmesinden sonra, bazı durumlarda mal sahibi bedelsiz bırakılan özel maliyet bedellerinin fiilen kullanılmadığı veya yeni kiracının faaliyet konusu nedeniyle özel maliyet bedelleri yeni kiracı tarafından kısmen/tamamen kullanılmadığı, dolayısıyla emsal bedelin “sıfır” olması gerektiği yönünde görüşler de ileri sürülmektedir. Ancak yazımızın müteakip bölümlerinde değineceğimiz üzere ispat usulü bakımından kesin delil niteliğinde olan ticari defter kayıtlarında net defter değeri sıfırdan büyükse özel maliyet bedellerinin emsal bedelinin vergi inceleme elemanlarınca net defter değeri olarak takdir edilmesi mümkün olup, bu durumun aksini ispat külfeti VUK md. 3/b uyarınca bunu iddia eden tarafa ait olacaktır.



II- ÖZEL MALİYET BEDELİNE İLİŞKİN YASAL DÜZENLEMELER

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun özel maliyet bedelinin tanımının yer aldığı 272. maddesi aşağıdaki gibidir.

“Normal bakım, tamir ve temizleme giderleri dışında, gayrimenkulü veya elektrik üretim ve dağıtım varlıklarını genişletmek veya iktisadi kıymetini devamlı olarak artırmak maksadıyla yapılan giderler, gayrimenkulün veya elektrik üretim ve dağıtım varlıklarının maliyet bedeline eklenir.

(Bir geminin iktisap tarihindeki süratini fazlalaştırmak, yolcu ve eşya yükleme ve barındırma tertibatını genişletmek veya değiştirmek suretiyle iktisadi kıymetini devamlı olarak artıran giderlerle bir motorlu kara nakil vasıtasının kasa veya motorunun yenisi ile değiştirilmesi veya alımında mevcut olmayan yeni bir tertibatın eklenmesi için yapılan giderler maliyet bedeline eklenmesi gereken giderlerdendir.)

Gayrimenkuller kira ile tutulmuş ise veya elektrik üretim ve dağıtım varlıklarının işletme hakkı verilmiş ise, kiracı veya işletme hakkına sahip tüzel kişi tarafından yapılan bir ve ikinci fıkralardaki giderler bunların özel maliyet bedeli olarak ayrıca değerlenir. Kiracının veya işletme hakkına sahip tüzel kişinin faaliyetini icra için vücuda getirdiği tesisata ait giderler de bu hükümdedir.

Gayrimenkuller veya elektrik üretim ve dağıtım varlıkları için yapılan giderler hem tamir, hem de kıymet artırma giderlerinden terekküp ettiği takdirde, mükellef bu giderlerden maliyet bedeline eklenecek kısmı ayrı göstermek mecburiyetindedir.”

Özel maliyet bedellerinin hangi oranda itfa edileceği ve kira süresi dolmadan kiralanan şeyin boşaltılmasına ilişkin düzenleme ise 213 sayılı VUK’un 327. maddesinde yer almakta olup, söz konusu madde metni aşağıdaki gibidir.

“Gayrimenkullerin, elektrik üretim ve dağıtım varlıklarının ve gemilerin iktisadî kıymetlerini artıran ve 272. maddede yazılı özel maliyet bedelleri, kira veya işletme hakkı süresine göre eşit yüzdelerle itfa edilir. Kira veya işletme hakkı süresi dolmadan, kiralanan veya işletme hakkı alınan şeyin boşaltılması veya işletme hakkının herhangi bir sebepten sona ermesi halinde henüz itfa edilmemiş olan giderler, boşaltma veya hakkın sona erdiği yılda bir defada gider yazılır.”

213 sayılı VUK’un 272. maddesi uyarınca aktifleştirilen özel maliyet bedelleri, aynı Kanun’un 327. maddesi uyarınca kira süresine göre eşit yüzdelerle itfa edilecek, kira süresi dolmadan kiralanan şeyin boşaltılması durumunda henüz itfa edilmemiş olan giderler, boşaltma veya hakkın sona erdiği yılda bir defada gider yazılır.

Yukarıda yer alan yasal düzenlemelerde esasen özel maliyet bedellerinin faydalı ömrünün kira süresi ile paralel olduğu kabul edilmiş, erken tahliye durumunda ise itfa edilmemiş kısmın, diğer bir ifadeyle özel maliyet bedellerinin henüz ekonomik değerini koruyan kısmının bir seferde gider yazılmasına imkan verilmiştir.



III- ÖZEL MALİYET BEDELİ NİTELİĞİNDEKİ İKTİSADİ KIYMETLERİN KİRALAYANA BEDELSİZ OLARAK DEVREDİLMESİNE İLİŞKİN YASAL DÜZENLEMELER

A- GELİR VERGİSİ KANUNU YÖNÜNDEN

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun özel maliyet bedeli niteliğindeki iktisadi kıymetlerin kiralayana bedelsiz olarak devredilmesine ilişkin hükmün yer aldığı 72. maddesi aşağıdaki gibidir.

“Gayrimenkul sermaye iratlarında, gayrisafi hasılat, 70. maddede yazılı mal ve hakların kiraya verilmesinden bir takvim yılı içinde o yıla veya geçmiş yıllara ait olarak nakden veya aynen tahsil edilen kira bedellerinin tutarıdır.

Ayın olarak tahsil edilen kiralar, Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre emsal bedeli ile paraya çevrilir.

Kiracı tarafından gayrimenkulü genişletecek veya iktisadi değerini devamlı surette artıracak şekilde gayrimenkule ilave edilen kıymetler, kira müddetinin hitamında bedelsiz (Kıymetlerin emsal bedelinden düşük değerle devri halinde, aradaki fark bedelsiz devir sayılır) olarak kiralayana devrolunduğu takdirde, mezkur kıymetler kiralıyan bakımından, bu tarihte aynen tahsil olunmuş addolunur.

...”

Kiraya verenin gerçek kişi, kiralayanın ise sermaye şirketi olması durumunda GVK’nın 94/5-a maddesi uyarınca %20 nispetinde tevkifat yapılması, aynı Kanun’un 98 ve 119. maddeleri uyarınca beyan edilmesi ve ödenmesi gerekmektedir.

Aynı Kanun’un 94/5-a maddesinde ise ticaret şirketlerine vergi sorumlusu sıfatı ile “70. maddede yazılı mal ve hakların kiralanması karşılığı yapılan ödemelerde (2006/11449 sayılı BKK ile %20 Yürürlük: 01.01.2007)” tevkifat yapma zorunluluğu getirilmiştir. Binalar 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 70. maddesinin birinci fıkrasının 1. bendinde sayılan mallar arasındadır.

Diğer taraftan kanun koyucu kiraya veren tarafından bir gayrimenkul sermaye iradı elde edilmiş olması için, bedelsiz olarak devrolunan özel maliyet bedellerinin kiraya veren veya yeni kiracı tarafından fiilen kullanılması şartını öngörmemiştir.

Nitekim İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı tarafından verilen B.07.4.DEF.0.34.11-GVK-94/5 sayılı Mukteza’da da kiralayanın bedelsiz elde ettiği özel maliyet bedelinin net tutar olarak kabul edilerek kiracı tarafından brütleştirme yapılarak tevkifat yapılması ve beyan edilmesi gerektiği belirtilmiştir. Mukteza’da özetle;

“… Bu hüküm ve açıklamalara göre; sahibi olduğunuz arsanın “Yap-İşlet-Devret” modeline göre bir inşaat şirketine devrinden sonra söz konusu inşaat şirketince gayrimenkulün iktisadi kıymetini artırıcı harcamaların özel maliyet bedeli hesabına aktarıldığı tarihte “ayın şeklinde kira” peşin olarak ödenmiş sayılacağından bu tarihte yürürlükte olan gelir vergisi tevkifatı oranı üzerinden (emsal bedeli esas alınarak) gelir vergisi tevkifatı yapılması gerekmektedir. Ancak emsal bedel, arsa sahibi olarak tarafınızın elde ettiği net geliri ifade edeceğinden, emsal bedelin brütleştirilerek bulunacak tutara tevkifat oranını uygulamak suretiyle tevkifat tutarı hesaplanacaktır. Bu şekilde hesaplanan tevkifatın da arsayı kiralayıp üzerine bina inşa eden şirketçe sorumlu sıfatıyla Gelir Vergisi Kanunu’nun 98. maddesi gereğince beyan edilerek aynı Kanun’un 119. maddesinde belirtilen sürelerde ödenmesi gerekmektedir.”(1) denilmiştir.

B- KURUMLAR VERGİSİ KANUNU YÖNÜNDEN

5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 1/2. maddesinde kurum kazancının gelir vergisinin konusuna giren gelir unsurlarından oluştuğu hükmüne yer verilmiş olup, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 2. maddesinin birinci fıkrasının 5. bendinde “Gayrimenkul sermaye iratları” gelirin unsurlarından biri olduğuna yer verilmiştir.

5520 sayılı Kanun’un 6/1. maddesi uyarınca kurumlarca bir hesap dönemi içerisinde elde edilen tüm kazançlar safi kurum kazancını oluşturacaktır. Bu nedenle kurumlar vergisi mükelleflerinin kiraya verdikleri taşınmazlar üzerinde yer alan özel maliyet bedeli niteliğine haiz iktisadi kıymetlerin, bedelsiz olarak kiraya veren kuruma devrolunması durumunda, devrolunan iktisadi kıymetler emsal bedelleri üzerinden ilgili oldukları hesap döneminde kurum kazancına dahil edileceklerdir.

Ayrıca özel maliyet bedeli niteliğine haiz iktisadi kıymetleri bedelsiz olarak devir alan kurumun kanuni veya iş merkezi Türkiye’de bulunmayan dar mükellef kurum olması durumunda emsal bedelin brüte iblağ edilmesi, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 30/1-c maddesi uyarınca gayri menkul sermaye iradını sağlayanlarca sorumlu sıfatıyla vergi tevkifatı yapılması gerekmektedir.

C-KATMA DEĞER VERGİSİ KANUNU YÖNÜNDEN

Kiracının yaptığı değer arttırıcı giderlerin (özel maliyetlerin) belli bir bedel karşılığında mal sahibine bırakılması bir teslim işlemidir.

Diğer taraftan KDVK’nın 1/1. maddesine göre Türkiye’de yapılan, ticari, sınai, zirai faaliyet ve serbest meslek faaliyeti çerçevesinde yapılan teslim ve hizmetler KDV’nin konusuna girmekte olup, özel maliyet bedellerinin belli bir bedel karşılığında mal sahibine teslim edilmesi işleminin ticari faaliyet çerçevesinde yapılmasının (örneğin kiracının ve/veya kiralayanın kurumlar vergisi mükellefi olması durumunda) ise katma değer vergisinin konusuna girdiği ise açıktır.

Teslim bedelinin belli olmadığı durumda uygulanacak esaslar 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 27. maddesinde yer almakta olup, söz konusu madde metni aşağıdaki gibidir.

“1. Bedeli bulunmayan veya bilinmeyen işlemler ile bedelin mal, menfaat, hizmet gibi paradan başka değerler olması halinde matrah işlemin mahiyetine göre emsal bedeli veya emsal ücretidir.

2. Bedelin emsal bedeline veya emsal ücretine göre açık bir şekilde düşük olduğu ve bu düşüklüğün mükellefçe haklı bir sebeple açıklanamadığı hallerde de, matrah olarak emsal bedeli veya emsal ücreti esas alınır.

3. Emsal bedeli ve emsal ücreti Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre tespit olunur.

4. Katma değer vergisi uygulaması bakımından emsal bedelin tayininde genel idare giderleri ve genel giderlerden mamule düşen hissenin bedele katılması mecburidir.

5. Serbest meslek faaliyetleri için ilgili meslek teşekküllerince tespit edilmiş bir tarife varsa, hizmetin bedeli, bu tarifede gösterilen ücretten düşük olamaz.”

Diğer taraftan ticari işletmeye dahil olmayan gayri menkullerin kiralanması Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 17/4-d maddesi uyarınca vergiden müstesna olmasına rağmen, bu istisna yalnızca kiraya verenin kiralama suretiyle ifa ettiği hizmeti kapsamaktadır. Dolayısıyla bu istisna özel maliyet bedeli niteliğine haiz iktisadi kıymetlerin, gerçek usulde katma değer vergisi mükellefi olan kiracılarca bedelsiz olarak kiraya verene teslim edilmesini kapsamamaktadır.



IV- EMSAL BEDELİN TESPİT EDİLMESİNE İLİŞKİN YASAL DÜZENLEMELER

A- EMSAL BEDEL KAVRAMI

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 72. maddesinde “Ayın olarak tahsil edilen kiralar, Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre emsal bedeli ile paraya çevrilir.” ifadesine yer verilmiştir.

Emsal bedele ilişkin düzenlemenin yer aldığı 213 sayılı VUK’un 267. maddesi aşağıdaki gibidir.

“Emsal bedeli, gerçek bedeli olmayan veya bilinmeyen veyahut doğru olarak tespit edilemeyen bir malın, değerleme gününde satılması halinde emsaline nazaran haiz olacağı değerdir.

Emsal bedeli sıra ile, aşağıdaki esaslara göre tayin olunur.

Birinci sıra: (Ortalama fiyat esası) Aynı cins ve nevideki mallardan sıra ile değerlemenin yapılacağı ayda veya bir evvelki veya bir daha evvelki aylarda satış yapılmışsa, emsal bedeli bu satışların miktar ve tutarına göre mükellef tarafından çıkarılacak olan “Ortalama satış fiyatı” ile hesaplanır. Bu esasın uygulanması için, aylık satış miktarının, emsal bedeli tayin olunacak her bir malın miktarına nazaran % 25’ten az olmaması şarttır.

İkinci sıra: (Maliyet bedeli esası) Emsal bedeli belli edilecek malın, maliyet bedeli bilinir veya çıkarılması mümkün olursa, bu takdirde mükellef bu maliyet bedeline, toptan satışlar için % 5, perakende satışlar için % 10 ilave etmek suretiyle emsal bedelini bizzat belli eder.

(2686 sayılı Kanun’un 35. maddesiyle değişen fıkra) Üçüncü sıra: (Takdir esası) Yukarıda yazılı esaslara göre belli edilemeyen emsal bedelleri ilgililerin müracaatı üzerine takdir komisyonunca takdir yolu ile belli edilir. Takdirler, maliyet bedeli ve piyasa kıymetleri araştırılmak ve kullanılmış eşya için ayrıca yıpranma dereceleri nazara alınmak suretiyle yapılır. Takdir edilen bedellere mükelleflerin vergi mahkemesinde dava açma hakkı mahfuzdur. Ancak, dava açılması verginin tahakkuk ve tahsilini durdurmaz.

Emsal bedelinin mükellef tarafından bizzat hesaplandığı hallerde, bu hesaplara ait kayıt ve cetveller ispat edici kağıtlar olarak muhafaza edilir.

Yukarıdaki esaslarla mukayyet olmaksızın kaza mercilerinin re’sen biçtikleri değerler ile zirai kazanç ölçülerini tespit eden kararnamelerde yer alan unsurlar emsal bedeli yerine geçer.

Ücretle yapılan imalatta ücretin gerçek miktarının bilinmemesi veya doğru olarak tayin edilememesi hallerinde tespit edilecek emsal ücret de aynı esaslara göre tayin olunur.”

Kiralayana bedelsiz olarak devredilen özel maliyet bedeli niteliğine haiz iktisadi kıymetlerin emsal bedellerinin belirlenmesinde sırasıyla ortalama fiyat esası, maliyet bedeli esası ve takdir esası kullanılmalıdır. Ancak özel maliyet bedelleri alım-satıma konu edilen bir emtia olmadığından ortalama fiyat esası ve maliyet bedeli esaslarının uygulanması mümkün değildir. Bu nedenle 3. sıra olan Takdir Esasının kullanılması mecburidir.

B- VERGİ İNCELEMESİNE YETKİLİ OLANLARIN RE’SEN TAKDİR YETKİSİ VE KAPSAMI

Re’sen vergi tarhı 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinde yer almakta olup söz konusu maddenin 2791 sayılı Kanunla değişik birinci fıkrası aşağıdaki gibidir.

“(2791 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle değişen fıkra) Re’sen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanunî ölçülere dayanılarak tespitine imkân bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunmasıdır. İnceleme raporunda bu maddeye göre belirlenen matrah veya matrah farkı re’sen takdir olunmuş sayılır.”

Kanun lafzında da belirtildiği üzere VUK’un 30. maddesinde 2791 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklikle VUK’un 135. maddesi uyarınca vergi inceleme yetkisine haiz olanlara da takdir komisyonlarının sahip olduğu takdir yetkisi aynen verilmiştir. Kuşkusuz vergi incelemesine yetkili olanların matrah takdirinde bulunurken keyfi ve subjektif davranmaması, takdir ettikleri matrahın nesnel ölçütlere dayanması zaruridir. Belirtilen esaslara göre takdir edilmiş matrahın yanlış olduğunun öne sürülmesi durumunda, ispat külfeti VUK’un 3/b maddesi uyarınca mükellefe ait olacaktır. Nitekim konuya ilişkin Danıştay içtihadı da aynı istikamettedir.

Danıştay Yedinci Daire’nin Kararı;

“İstemin Özeti: Nakliyecilik faaliyetinde kullandığı aracını satan davacının, aracın satış bedelini emsaline nazaran düşük beyan ettiğinden bahisle, vergi inceleme raporu ile belirlenen matrah üzerinden 1998 yılının Aralık dönemi için re’sen salınan katma değer vergisi ile kesilen ağır kusur cezasına ilişkin işlemi; Vergi Usul Kanunu’nun 267. maddesinin 3. sırasında yer alan takdir esasına göre, emsal bedeline ilişkin tespitin takdir komisyonunca yapılması gerektiği; olayda ise, dayanağının vergi inceleme raporu olması nedeniyle tarh ve ceza kesme işleminde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle iptal eden Vergi Mahkemesi Kararı’nın; vergi inceleme raporu uyarınca belirlenen matrah üzerinden tesis edilen tarh ve ceza kesme işleminin Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesine uygun olduğu ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.

Karar: Mahkeme Kararı, Vergi Usul Kanunu’nun 267. maddesinin üçüncü sırasına göre; emsal bedeline ilişkin tespitin takdir komisyonunca yapılması gerektiği; vergi inceleme raporuna dayanılarak re’sen salınan vergi ve cezada hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesine dayanmaktadır.

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 27. maddesinin 1. fıkrasında, bedeli bulunmayan veya bilinmeyen işlemler ile bedelin mal, menfaat, hizmet gibi paradan başka değerler olması halinde matrahın işlemin mahiyetine göre, emsal bedeli ve emsal ücreti olduğu, 2. fıkrasında da, emsal bedel ve emsal ücretin Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre tespit olunacağı belirtilmiştir. Vergi Usul Kanunu’nun 267. maddesinde, her ne kadar, emsal bedeli, gerçek bedeli olmayan veya bilinmeyen veya doğru olarak tespit edilemeyen bir malın, değerleme gününde satılması halinde emsaline nazaran haiz olacağı değer olarak tanımlandıktan sonra, hangi sıra ve esaslara göre tesis olunacağı üç sıra halinde yer almış, üçüncü sırada getirilen takdir esasının önceki sırada belirtilen esaslara göre belli edilmeyen emsal bedellerinin ilgililerin başvurusu üzerine takdir komisyonunca maliyet bedeli ve piyasa kıymetleri araştırılmak ve kullanılmış eşya için ayrıca yıpranma dereceleri nazara alınmak suretiyle takdir yolu ile belli edileceği hükmü yer almışsa da, aynı Kanun’un 30. maddesinin ilk fıkrasında, inceleme raporlarında bu maddeye göre belirlenen matrah veya matrah farkının re’sen takdir edilmiş sayılacağı öngörülmüş bulunduğundan; bu düzenleme ile inceleme elemanlarına verilen takdir yetkisinin emsal bedeli takdirini de kapsadığının kabulü gerekir. Bu bakımdan; davada, inceleme elemanınca yapılan emsal bedel takdirinin aracın gerçek satış değerini yansıtıp yansıtmadığının incelenmesi suretiyle karar verilmesi gerekirken, mahkemece dava konusu işlemin yukarıda yazılı gerekçeyle iptalinde isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenle, vergi dairesi temyiz isteminin kabulüne, mahkeme kararının bozulmasına; oybirliğiyle karar verildi.”(2)

Re’sen takdir yetkisi ister takdir komisyonunca, ister vergi incelemesine yetkili olanlarca kullanılsın yapılan takdir bir yaklaşıklığı ifade eder. Bu sebeple, yükümlünün gerçek durumuna tamamen uymayabilir(3). Ancak, yükümlü gerçek durumunu belgeleyemediği için buna katlanmak zorundadır.

(Devamı Gelecek Sayımızda)



* Hesap Uzmanı

(1) İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı’nın, B.07.4.DEF.0.34.11-GVK-94/5 sayılı Muktezası.

(2) Dn. 7. D.’nin, 20.02.2003 tarih ve E. 2000/7159, K. 2003/476 sayılı Kararı.

(3) Dn. 4. D.’nin, 29.09.1970 tarih ve E. 1969/2345, K. 1970/4617 sayılı Kararı (Danıştay Dergisi, Sayı: 3, s. 249-250).



ÖZEL MALİYETLERİN EMSAL BEDELİ TAKDİRİNDE TİCARİ DEFTER KAYITLARININ İSPAT KUVVETİ-I
BAŞLIKLI YAZININ TÜM HAKLARI

Yazarı Görkem PEHLİVAN / (Hesap Uzmanı) ' a ait olup Yaklaşım / Mayıs 2010 / Sayı: 209 dergisinde yayınlanmıştır.